De jacht op August Darnell
zondag 28 juni 2009
Laten we zeggen dat we een bewust doel hebben vandaag. Er speelt nl een jeugdheld van ons op het Headlinerspodium straks. Er zit een beetje een anekdote achter deze stelling. August Darnell, of liever zijn alter-ego Kid Creole was geen spontane jeugdheld zoals je die wel's in de schoot geworpen krijgt door gewoonweg ermee te vergroeien. Kid Creole is me opgedrongen, waarvoor dank aan een zekere mijnheer Geussens, ik dacht uit Bree. Die goeie man was ooit mijn buurman in een schoolbank toen die nog bestonden. Die goeie man was een waanzinnige Kid Creole fan. Hij presteerde het tijdens de lessen buitenlandse handelscorrespondentie telkens om "Annie I'm not your daddy" te zingen, zodat de leraar het net niet kon horen, maar zijn buurman des te meer.
Als je dat nummer honderden keren naast je hoort reciteren ga je uiteindelijk wel's zoeken waar die vreemde fascinatie (in volle punktijd!) van die fan vanafkomt.
Kid Creole is een macho, een typetje, meesterlijk gespeeld door Darnell die dat eigenlijk altijd heeft volgehouden. We ontdekten hem dus jaren geleden, en hij heeft ons nooit meer losgelaten. Vooral ook de Coconuts niet, drie deernes die, zoals we toen verkeerdelijk dachten, de Kid on stage dienden te accentueren, of mischien illustreren. Niets is eigenlijk minder waar. Zoals je straks zelf kan komen vaststellen zijn die Coconuts eigenlijk een soort tegengif tegen de 'lifestyle' en de vrouwonvriendelijke uitlatingen van de Kid. Ze riduculiseren hem zelfs op een podium, en als ze echt niet meer tegen zijn 'stijl' en handelswijze kunnen verdwijnen ze in de coulissen....om meteen terug te keren in een zo nodig nog meer sexy outfit. Je zal ze ook nooit zien lachen op een podium, let zeker op de hautaine, minachtende blik. Voer voor psychologen dus, maar zeer leuk om naar te kijken.
Verwacht je aan nummers zoals "Stool pigeon" bv, het grote doorbraak nummer van de Kid. De Coconuts waren destijds jonge deernes, we spreken over 27 jaar geleden ongeveer (slik). Of ze intussen vervangen zijn, of de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan moet je straks zelf vaststellen.
We hebben een doel: met onze oude jeugdheld aan de praat raken, benieuwd of het lukt. (as)
Als je dat nummer honderden keren naast je hoort reciteren ga je uiteindelijk wel's zoeken waar die vreemde fascinatie (in volle punktijd!) van die fan vanafkomt.
Kid Creole is een macho, een typetje, meesterlijk gespeeld door Darnell die dat eigenlijk altijd heeft volgehouden. We ontdekten hem dus jaren geleden, en hij heeft ons nooit meer losgelaten. Vooral ook de Coconuts niet, drie deernes die, zoals we toen verkeerdelijk dachten, de Kid on stage dienden te accentueren, of mischien illustreren. Niets is eigenlijk minder waar. Zoals je straks zelf kan komen vaststellen zijn die Coconuts eigenlijk een soort tegengif tegen de 'lifestyle' en de vrouwonvriendelijke uitlatingen van de Kid. Ze riduculiseren hem zelfs op een podium, en als ze echt niet meer tegen zijn 'stijl' en handelswijze kunnen verdwijnen ze in de coulissen....om meteen terug te keren in een zo nodig nog meer sexy outfit. Je zal ze ook nooit zien lachen op een podium, let zeker op de hautaine, minachtende blik. Voer voor psychologen dus, maar zeer leuk om naar te kijken.
Verwacht je aan nummers zoals "Stool pigeon" bv, het grote doorbraak nummer van de Kid. De Coconuts waren destijds jonge deernes, we spreken over 27 jaar geleden ongeveer (slik). Of ze intussen vervangen zijn, of de tand des tijds moeiteloos hebben doorstaan moet je straks zelf vaststellen.
We hebben een doel: met onze oude jeugdheld aan de praat raken, benieuwd of het lukt. (as)
